Św. Roderyk, jeden z męczenników z Kordoby zmaordowanych przez muzułmanów. fot. domena publiczna autor: Bartolome Esteban Murillo

Allah oznajmił, że „ludy Księgi” czyli chrześcijanie i żydzi, będą chronione, o ile się poddadzą muzułmanom. Jak uczy Koran: „założymy łańcuchy na karki niewiernych” (34:34). Ludy te będą mogły żyć jako niewolnicy albo przynajmniej osobnicy o podrzędnym statusie (dhimmi). Najlepiej byłoby jednak, aby przeszły na islam. A gdy tak się stanie, należy im przypomnieć, że apostazję karze się surowo (9:74).

W Koranie znajdujemy liczne ataki na judaizm i chrześcijaństwo. Ogólnie Allah zmieni ich wyznawców w „małpy i świnie” (5:60). Żydzi podpadli, bo odrzucili Allaha, odmówili uznania Mahometa za swego proroka oraz spiskowali z jego wrogami (5:11; 16:117; 27:78; 33:26; 62:6). Koran krytykuje ich też za lichwę (4:159).

Ale zajmijmy się chrześcijanami.
Głównym zarzutem islamu wobec nich jest wiara w Jezusa jako Syna Bożego, który zmartwychwstał. Muzułmanie uważają to za wierutne kłamstwo.
Oto kilka przykładów: „Nie zabili go, nie ukrzyżowali, tylko tak myśleli” (4:157). „Ludy Księgi, nie wychodźcie poza granice swej religii. Nie prawcie nic tylko prawdę o Bogu. Chrystus, Jezus syn Maryi, był tylko apostołem Allaha i Jego słowem, które powstało z Marii: duch z niego” (4:171).

„Stwórca niebios i ziemi. Jak mógł On mieć syna, skoro nie miał żony? Stworzył wszystko i wie o wszystkim” (6:101). „Allah nigdy nie miał syna ani nie ma innego boga oprócz niego” (23:91). „Syn Marii (…) był tylko śmiertelnikiem” (43:61). „Niewierni spośród Ludu Księgi i poganie będą smażyć się w piekle przez wieczność. Są najohydniejszymi stworami” (98:6).

Koran jest ciekawym źródłem socjologicznym, które przydaje się przy analizie dziejów społeczeństwa arabskiego. Przyznajmy, że pod pewnymi względami islam był usprawnieniem rozmaitych przedmahometańskich instytucji i zwyczajów arabskich. Przedtem na przykład zawiedziony ojciec bardzo często grzebał w piasku żywcem niemowlaka płci żeńskiej, mając nadzieję na chłopca (16:56;
17:31).

Prorok zakazał takich pogańskich praktyk, nawoływał do pogodzenia się z posiadaniem córek (43:18; 37:149-150). Zakazał również krwawych ofiar z ludzi (6:137). Wzmocnił też pozycję nieślubnych czy adoptowanych dzieci. „Nazwij swych zaadoptowanych synów po ich ojcach; jest to bardziej sprawiedliwe w oczach Allaha. Jeśli nie znasz ich ojców, traktuj ich w wierze jak swych braci i kuzynów” (33:5). Z drugiej strony Koran osłabiał rodzinę w imię islamu: „Wierni, nie przyjaźnijcie się z ojcami czy braćmi swymi, jeśli wybiorą niewiarę zamiast wiary” (9:23).

Koran wzmocnił także kontrolę mężczyzn nad kobietami. Mają one status podrzędny, ich rola jest rozrodcza i służebna w stosunku do mężczyzn. Kobiety mają też zakrywać twarz. Mężczyzna popełniający cudzołóstwo może oczekiwać przebaczenia od Allaha, niekiedy nawet w wypadku homoseksualizmu – bez względu na to, że Koran uznaje to za „wielki grzech” i „rzecz wstrętną” (26:166; 19:28).

Kobieta, która grzeszy w ten sposób, ma być odizolowana na zawsze, chyba że Allah wymyśli dla niej coś innego (4:14). Dla porządku dodajmy, że w innym miejscu Koran nakazuje taką samą karę za cudzołóstwo dla kobiety, jak i dla mężczyzny – 100 batów (24:2). A nawet nadmienia, że w pewnych wypadkach słowo kobiety jest tak samo ważne jak mężczyzny.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here