Fryderyk II, jako nastepca tronu fot. domena publiczna autor: Antoine Pesne

Fryderyk Wilhelm, drugi król Prus, panujący w latach 1713 – 1740 był despotą. Nie interesowało go dworskie życie, ale głównie musztra i armia. Nazywano go królem-sierżantem. Król był niesłychanie oszczędny, wręcz przeraźliwie skąpy. Oszczędzał na rozwój armii. On był twórcą wielkiej armii pruskiej, do której wprowadził niesłychaną dyscyplinę zwaną powszechnie „pruskim drylem”.

Fryderyk Wilhelm szczególnie bezwzględnie traktował swojego najstarszego syna Fryderyka, które miał duże inklinacje kulturowe, pasjonował się nauka i muzyką. Król uznał, że są to cechy zupełnie zbędne dla przyszłego władcy. Próba wychowania następcy tronu na silnego mężczyznę objęła szczególnie dotkliwy zakaz młodego księcia, jakim był zakaz nauki łaciny.

Książę Fryderyk w końcu nie wytrzymał brutalności ojca. Zdecydował się na ucieczkę z kraju wraz ze swoim przyjacielem Hansem Hermannem von Katte, porucznikiem pruskiej armii. Von Katte przygotował ucieczkę. Ona się jednak nie powiodła. Książę Fryderyk został złapany w nocy 4 na 5 sierpnia 1730 r. i odstawiony do twierdzy Wesel. Miał wtedy 18 lat.

Król Fryderyk Wilhelm uznał ucieczkę syna za dezercję i zażądał dla syna kary śmierci. Zapewne kalkulował, że ma kilku synów, więc może sobie pozwolić na stratę jednego, żeby dać przykład następnym, czym grozi przeciwstawienie się woli ojca.

Jednak pruski sąd wojskowy miał więcej rozsądku i skazał księcia na więzienie. Jego przyjaciel von Katte dosłał wyrok dożywotniego więzienia, ale król zamienił go na karę śmierci. Fryderyk wtedy przeżył wstrząs, który zmienił go na całe życie.

6 listopada 1730 r. Hans Hermann von Katte został ścięty w pruskiej twierdzy Kostrzyn. Z rozkazu króla, książę Fryderyk był obecny przy wykonaniu wyroku.
Fryderyk spędził rok w więzieniu, po czy podporządkował się z ojcu. Został z powrotem przyjęty na dwór, ale król rozciągnął ścisły nadzór nad synem. Zmienił mu najbliższych dworzan. Przysłał takich, co do których mógł być pewny, że ukierunkują młodego księcia w pożądanym przez króla kierunku.

„Transformacja” się powiodła, Fryderyk, kiedy został królem, co prawda nie zrezygnował ze swoich kulturowych zainteresować, ale stał się bezwzględnym politycznym graczem. Tego samego roku, kiedy został królem rozpoczął wojnę z Austrią o Śląsk. Fryderyk II to główny sprawca I rozbioru Polski.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here