Prawdopodobnie na jesieni 2011 r. minęła równa rocznica (800 lat) inwazji Mongołów na Chiny, a konkretnie na północnochińskie cesarstwo Jin, która ostatecznie doprowadziła do podboju, po raz pierwszy w historii, całych Chin przez koczowników.

Na początku XIII w. wódz Mongołów Temudżyn, a więc plemienia, które bynajmniej nie odgrywało pierwszoplanowej roli na stepach leżących na północ od Chin, podbił lub pokonał inne tamtejsze plemiona: Kereitów, Merkitów, Tatarów i Najmanów. W 1206 r. na zjedzie podbitych plemion został wybrany kaganem (chanem chanów) przyjmując imię Czyngis Chana. Po tym dobrowolnie przyłączyły się do niego plemiona Ujgurów i Karłuków.

W tym czasie Chiny nie stanowiły jednego państwa. W 960 r. Chiny zjednoczyła dynastia Sung, ale poza jej władzą zostawało 16 prefektur w okolicach Pekinu będących we władaniu plemienia Kitanów. które na terenie Mandżurii utworzyło państwo zwane Liao. Wszelkie próby odbicia tych prefektur kończyły się niepowodzeniami. W XII w. Sungowie zawarli przymierze z Dżurdżenami, wasalami Kitanów mieszkającymi na północ od Kitanów (w obecnej północnej Mandżurii). Dżurdżeni uderzyli z północy na Kitanów i rozbili ich główne armie. Sungowie mimo że przeciwko sobie mieli nielicznie oddziały Kitanów znowu zostali pobici. Część Kitanów uciekła na zachód tworząc na terenach Azji Środkowej i zachodniej części obecnego Xinjiangu dobrze prosperujące państwo Kara-Kitanów, a reszta podporządkowała się zwycięskim Dżurdżenom. Widząc ogólną słabość armii Sungów oraz fakt, że Sungowie próbowali zająć większe terytorium niż ustalono w przymierzu,

Dżurdżeni uderzyli na swoich dotychczasowych sojuszników Sungów i w wyniku trwającej kilkanaście lat wojny zdobyli całe północne Chiny, tworząc cesarstwo Jin. Sungowie stracili 1/3 terytorium swojego cesarstwa. Granica pomiędzy oboma cesarstwami: Jin i Sung została ustalona na rzece Huei płynącej pomiędzy dwiema największymi rzekami Chin: Huang-he i Jangcy-ciang. Ta granica, pomimo późniejszych wojen, pozostała nienaruszona aż do pojawienia się Mongołów.

W międzyczasie na zachód od obu cesarstw, tybetańscy Tanguci założyli państwo Xixia, którego centrum stanowiły tereny obecnych prowincji Gansu i Ningsia. Na południe od Tangutów mieszkały inne plemiona tybetańskie, a jeszcze bardziej na południe, na terenach obecnej prowincji Yunnan, istniało królestwo Dali, założone przez ludność pochodzenia tajskiego. Istnienie kilku organizmów państwowych na terenach obecnych Chin, niewątpliwie ułatwiła podbój Mongołom, zwłaszcza, że Sung, Jin i Tanguci walczyli każdy z każdym.

Dlaczego Mongołowie, których liczebność oceniana była na 1-2 miliony ludzi, zdecydowali się na podbój Chin, gdzie mieszkało 120 mln ludzi. ? Po pierwsze łupy. Koczownicy, oprócz zajmowania się pasterstwem, żyli z łupów. Władca, który nie dokonywał wypraw i nie zapewniał łupów, nie mógł być pewien swojej przyszłości. Po drugie – należało gdzieś skierować energię zjednoczonych plemion. Na stepie zawsze trwała nieustanna walka nie tylko pomiędzy plemionami, ale też pomiędzy poszczególnymi klanami wewnątrz plemion. Te walki w naturalny sposób przyczyniały się do stabilizacji demograficznej na stepie. Bez tych walk ilość ludności wzrastała do poziomu, której step nie mógł wyżywić. Podboje Mongołów różniły się od wcześniejszych najazdów koczowników. Czyngis Chan, bodajże jako pierwszy nadał im podstawę ideologiczną. Głosił, że Niebo wybrało Mongołów do podboju świata i że ludy żyjące na stepie są zdrowsze moralnie od ludów osiadłych i że tamte odeszły od prawdziwego życia degenerując się. Można powiedzieć, że stał się prekursorem tych wszystkich ludzi, którzy za pomocą podobnie prymitywnych ideologii, deklarujących swoją wyższość, marzyli o podboju świata. Zarówno on jak i jego duchowi naśladowcy zafundowali milionom ludzi krwawy koszmar.

1 KOMENTARZ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here