Czyngis Chan był genialnym wodzem, wybitnym organizatorem a także prawodawcą. Przemieszał podbite plemiona stwarzając nowe zupełnie inne jednostki wojskowe, poddane nieprawdopodobnie bezwzględnej dyscyplinie, bez przerwy ćwiczące się w sztuce wojennej. Ustanowił kodeks prawny nazwany Yassa (nie dochował się w całości do naszych czasów), który m.in. nakazywał zabicie wszystkich mieszkańców danego miasta, jeżeli nie podda się ono na pierwsze wezwanie zanim jeszcze rozpocznie się oblężenie. Tak więc przeciw podzielonym Chinom stanął zjednoczony step, pod ogólną nazwą Mongołów.
Przed wyprawą na Chiny Mongołowie zaatakowali Tangutów i po kilku wyprawach narzucili mi swoje zwierzchnictwo. Czyngis Chan osiągnął w ten sposób dwa cele: eliminował ewentualne współdziałanie Tangutów z cesarstwem Jin a także w praktyce przetestował zdolność bojową swojej nowej armii. W tym pierwszym pomógł mu cesarz Jin, który mimo protestów swoich doradców odmówił pomocy Tangutom stwierdzając: „Dla nas jest lepiej kiedy nasi wrogowie walczą między sobą.” Nie wiemy dokładnie kiedy Mongołowie zaatakowali Chiny. Na pewno nie zimą, kiedy mrozy w Mongolii dochodziły nawet do – 40 stopni C, ani też wiosną kiedy potrzebowali dłuższego okresu, żeby odbudować kondycje koni bojowych po zazwyczaj głodnej zimie. Najlepszą porą był koniec lata lub wczesna jesień, kiedy kończyły się upały a ziemia wydawała plony.

W 1211 r. Mongołowie zaatakowali cesarstwo Jin. Bez trudu sforsowali Wielki Mur i niedługo potem wciągnęli w pułapkę główną armię cesarską na przełęczy Czubczijalskiej, masakrując ją kompletnie. Po paru następnych bitwach zakończonych zawsze zwycięstwem Mongołów, armie cesarskie oddały inicjatywę przeciwnikom zamykając się w twierdzach. Mongołowie podzielili swoje wojsko na kilka korpusów i przez kilka lat niemal bezkarnie przemierzali całe cesarstwo od Wielkiego Muru aż do Żółtej Rzeki bezlitośnie mordując i rabując. Zrównali z ziemią setki miast i miasteczek oraz dziesiątki tysięcy wsi. W 1215 r. zdobyli Pekin gdzie 60 tysięcy młodych Chinek (liczba prawdopodobnie zawyżona) zrzuciło się z murów obronnych chcąc uniknąć czekającego ich losu. Cesarz jeszcze przed oblężeniem Pekinu udał się na południe i przeniósł główną stolicę do miasta Kajfeng oddzielonego od Mongołów barierą w postaci Żółtej Rzeki. Cesarstwo Jin zmniejszyło się do wielkości 2-3 prowincji.

Klęska liczącej 600 tys. armii cesarstwa Jin z liczącą niecałe 100 tys armią mongolską to nie tylko klęska słabo wyszkolonej piechoty z mobilną jazdą mongolską, ale to przede wszystkim efekt słabości cesarstwa, w którym 6 mln Dzurdzenów rządziło prawie 40 mln Chińczyków. Dodatkowo na żądanie Czyngis Chana, Tanguci uderzyli na cesarstwo rozpoczynając bezsensowną 10-letnią wojnę. W międzyczasie Mongołowie przerwali wojnę w Chinach i skierowali się na zachód, gdzie rozbili państwo Kara-Kitanów i muzułmańskie mocarstwo Chorezmu obejmujące większość Azji Środkowej i Persję. W 1227 Czyngis Chan zdecydował się zlikwidować państwo Tangutów jako karę za nieudzielenie mu pomocy w wyprawie na zachód. Podczas tej wojny zmarł. Jego wola została wypełniona z nadmiarem. Mongołowie dokonali straszliwej eksterminacji Tangutów oraz całej ludności tego państwa. Sądzi się, że przetrwało 1% populacji.

1 KOMENTARZ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here